BUas aanwezig tijdens UNESCO's Digital Learning Week in Parijs

Maandag begon goed. Een workshop met Bert Verhoeven en Vishal leverde een kader op dat naadloos aansloot bij het werk dat BUas al verricht rond AI in het onderwijs, en een sessie over een AI-geletterdheidstool voor competenties gaf Springael iets concreets mee terug naar haar team.

Transformatie hoger onderwijs door AI

Dinsdag bracht het meest opvallende moment van de week. Tijdens een panel over de transformatie van het hoger onderwijs door AI werd een live peiling gehouden onder docenten over hoe zij AI momenteel binnen hun instelling vormgeven: 44 procent noemde zichzelf ontvanger, slechts 13 procent co-designer, en 12 procent systeemvormer. Op de vraag wat hen zou helpen om van gebruiker naar vormgever te bewegen, kwam uit de woordwolk van de zaal: Training, Tijd, Zeggenschap, Ondersteuning, Vertrouwen. Niet betere tools.

Dat percentage van 44 bleef bij Springael hangen, omdat het iets bevestigt wat BUas al op de harde manier heeft geleerd: geletterdheid alleen levert geen zeggenschap op. Medewerkers kunnen precies begrijpen hoe een model werkt en toch geen inspraak hebben in óf, wanneer, of hoe het wordt ingezet in hun eigen cursus. Precies daarom is het AI Strategy Compass nooit opgezet als trainingsprogramma. Het is een kader om zeggenschap in te bouwen, niet om die er achteraf overheen te leggen.

Panels met sprekers uit Bangladesh, Jordanië en Ghana onderstreepten dit punt. Jordanië heeft docenten op grote schaal getraind, en toch brokkelde het vertrouwen overal af waar zij buiten de besluitvorming werden gehouden. Later voerden Sal Khan en Wayne Holmes de vraag nog verder door: wat zou gepersonaliseerd, AI-ondersteund leren op de lange termijn het onderwijs kunnen kosten.

AI Strategy Compass

Op donderdag presenteerde Springael het AI Strategy Compass, het zesdelige kader van BUas dat drie jaar lang is ontwikkeld en getest, als onderdeel van een panel over het dichten van de implementatiekloof in AI binnen het hoger onderwijs. Ze betoogde dat geen enkele instelling dit alleen oplost; het moet gezamenlijk worden aangepakt. Die stelling werd meteen op de proef gesteld: een studie van de University of Mauritius liet zien dat prestaties daalden van ongeveer 40 naar 17 procent zodra de toegang tot AI werd weggehaald, en de zaal wilde weten wat dat betekent voor wat toetsing eigenlijk meet. Het antwoord van BUas is niet geweest om AI buiten te sluiten. Het is geweest om de focus te verleggen van het eindproduct naar het proces erachter, een verschuiving die nog gaande is, maar de enige richting die stand houdt.

De UNESCO Strategy Lab op vrijdag bleek een van de nuttigste sessies van de week. Deze stelde Springael in staat om de institutionele volwassenheid van BUas rechtstreeks te koppelen aan UNESCO's kader op nationaal niveau, en precies te zien waar de volgende stappen van de universiteit liggen.

Naast de sessies waren ook de gelegde verbindingen minstens zo waardevol: met Jacqui Edwards van de Universiteit van Amsterdam, met Sarah Ratner via Oxfords AIEOU-netwerk, en hernieuwde gesprekken met Bert Verhoeven waarin Nederlands en Australisch hoger onderwijs werden vergeleken.

Springael kwam terug met een volgeschreven notitieboekje, nieuwe samenwerkingspartners en, toepasselijk genoeg, meer vragen dan waarmee ze vertrokken was.